آژيـــر Hazher

مارشال های «جهادی» با سينه های ُپر از مدالها، در حال فرار از حادثه!

آقای کرزی صبح امروز (هشت ثور 1387) در مراسم بزرگداشت از پيروزی «جهاد» شرکت نمود. موصوف بعد از آنکه مراسم تشريفاتی را به پايان رسانيد، وارد «لوژ رياست جمهوری» گرديد...

آقای کرزی هنوز در چوکی گرم نيآمده بود و سرود ملی تازه به پايان رسيده بود، که چند صدای فير بگوش رسيد و همه مهمانان در دو طرف لوژ، بر روی زمين افتيده و (ستر و اخفا) نمودند.

آقای کرزی را پرندگان امريکائی در هوا قاپيدند و سوار موتر نموده نجات دادند. آقای مارشال فهيم که روی سينه اش جايی برای مدال باقی نمانده و در کنار آقای کرزی نشسته بود، نيز ناپديد شد و وزير دفاع جنرال رحيم وردک نيز که در روی سينه اش دهها مدال آويزان بود، در اولين فرصت فرار کرده بود و آقای صبغت الله مجددی که در جناح چپ آقای کرزی اخذ موقع نموده بود، هنوز در جايش قرار داشت و بگرد خود می چرخيد و نمی دانست چه واقع شده و چه بايد بکند!

آری هموطن عزيز! مراسم در همانجا به پايان رسيد و صفحات تلويزيونها سياه شدند و بعد خبر دادند که شير بچهء قندهار «کرزی»، اينبار نيز جان به سلامت برده است.

مردم افغانستان و بخصوص شهريان کابل که در اين روز ها لقمه نانی ندارند و يک بوجی آرد به (2800) افغانی شده است، در عجب اند که چرا (دولت اسلامی) شان آن مليونها دالر را در عوض آنکه برای قحطی زدگان به مصرف برساند، در راهی به مصرف می رساند، که جز فاجعه، جنگ و ويرانی، ارمغانی ديگری نداشته و تجليل از آن شرم تاريخ است!

حال که جشن شانزده سالگی «جهاد» به غم و ماتم جهاديان تبديل شده و رسوائی ديگری ثبت تاريخ اين مسلمانان دروغين شده است، مردم افغانستان از آقای جهان (مستر بوش) می طلبد که به اين مسخره بازی ها در افغانستان پايان بدهد و ضمناً از آقای کرزی ميخواهند تا اين لباسی که بر تنش بزرگی می کند و هر روز خونچکانتر می شود، از تن بيمارش بيرون کشد و شريفانه استعفاء بدهد./
(آزادی)